واقعیت ژئوپلیتیک و زبان اخلاقی مشترک ما
من با وحشت از هولوکاست هسته‌ای بزرگ شدم، چنان از آینده در هراس بودم که فکر می‌کردم برنامه‌ریزی برای آن بی‌فایده است. این ترس وجودی مرزی ندارد. کودکان در ایران، روسیه و چین دقیقاً در سایه همان ابر تاریک بزرگ شدند.
وقتی به درگیری‌های جهانی، به ویژه در خاورمیانه نگاه می‌کنیم، غرب اغلب یک اشتباه اساسی مرتکب می‌شود: با این فرض که هر بحرانی را می‌توان با یک معامله تجاری یا با زور حل کرد.
به عنوان مثال، پرزیدنت ترامپ یک ملی‌گرا است که اهرم‌های اقتصادی را درک می‌کند. اما در برخورد با ایران، نگاه صرفاً تجاری به درگیری، دقیقاً همان دلیلی است که آنها گوش نمی‌دهند. شما نمی‌توانید یک بحران اخلاقی و معنوی را تنها با فشار مالی حل کنید.
در بازی پوکر، اگر فقط به منافع ملی خود توجه کنید، ممکن است بازیکن خوبی باشید. اما برای اینکه بازیکنی عالی باشید، باید ذهن فردی را که آن سوی میز نشسته است، بخوانید.
در "جنگ علیه تروریسم" ما، تهدید به نابودی یک ملت کامل، بسیار شبیه به خود تروریسم است. وقتی مردم احساس می‌کنند موجودیتشان در خطر است، تسلیم نمی‌شوند. آنها مقاومت می‌کنند.
و ایران، به معنای واقعی کلمه، سنگر خواهد گرفت.
این یک کشور پهناور و کوهستانی با دهه‌ها تجربه در مهندسی تونل‌های زیرزمینی است. ما نباید پیامدهای جنگ ویتنام را فراموش کنیم، جایی که بمباران‌های بی‌سابقه به دهانه‌های خالی و مخالفانی سرسخت ختم شد. ما نمی‌توانیم یک ملت مقاوم و کوهستانی را از آن سوی دنیا با بمباران به تسلیم واداریم، و همچنین نمی‌توانیم شبکه جهانی اتحادها - از چین تا روسیه - را که چنین تشدید تنشی به همراه خواهد داشت، نادیده بگیریم.
به جای مقابله با آتش به وسیله آتش، ما باید شعله‌های لفاظی‌های خصمانه را خاموش کنیم.
ما باید به زبان اخلاقی مشترکی نگاه کنیم که واقعاً می‌تواند آن ابر ترسِ بین‌نسلی را پاک کند. ما بحث کرده‌ایم که چرا تهدیدات نظامی و معاملات صرفاً اقتصادی، بحران با ایران را حل نمی‌کند. اما راهی به جلو وجود دارد، و این راه با مقابله با واقعیت معنویِ آنچه ساخته‌ایم آغاز می‌شود.
پاپ فرانسیس اعلام کرده است که صرفِ داشتن سلاح‌های اتمی عمیقاً غیراخلاقی است - توهینی مستقیم به خودِ زندگی. مسیحیان عادی نمی‌توانند منافقان معنوی باشند، و در حالی که ادعای پیروی از "شاهزاده صلح" را دارند، به سلاح‌های نابودی کامل متکی باشند.
اما ایران یک حکومت دینی است، و با وجود اختلافات سیاسی ما، اسلام، مسیحیت و یهودیت ریشه‌های ابراهیمی مشترکی دارند. اگر بخواهیم از آن استفاده کنیم، ما یک زبان اخلاقی مشترک داریم. رهبری اسلامی احکام مذهبی معتبری، یا فتواهایی صادر کرده است که صراحتاً سلاح‌های کشتار جمعی را حرام - یک گناه واقعی - اعلام می‌کند.
ما باید بدانیم با چه کسی روبرو هستیم. نوادگان امپراتوری ایران (پارس)، یکی از بالاترین نرخ‌های فارغ‌التحصیلان مهندسی در کره زمین را تولید می‌کنند. آنها از هوش محض و ظرفیت فنی لازم برای ساخت بمب هسته‌ای برخوردارند. تردید آنها برای عبور از این مرز، تنها به دلیل ترس از حمله نظامی نیست؛ بلکه معیاری است که توسط وزن معنویِ دکترین مذهبی خودشان تعیین شده است. ما باید آنها را دقیقاً به همان معیاری که برای خود تعیین کرده‌اند، پایبند کنیم.
وزیر امور خارجه، آقای عراقچی، ما بار سنگینی را که بر دوش می‌کشید می‌بینیم. شما از جنگی بی‌رحمانه جان به در بردید که در آن، در حالی که جهان روی خود را برگردانده بود، سلاح‌های شیمیایی علیه مردم شما استفاده شد.
اما ایران بر روی اقیانوس‌هایی از نفت و اکوسیستمی غرق در آفتاب نشسته است که برای انرژی خورشیدی بسیار عالی است. برای شکوفایی، نیازی به راکتورهای هسته‌ای ندارید. من شما را به چالش می‌کشم: از روح مطلق فتوای خود پیروی کنید و تصمیم بگیرید زیرساخت‌های هسته‌ای خود را به طور کامل برچینید. شما این ظرفیت را دارید که رهبران بلامنازع اخلاقی جهان اسلام باشید.
اگر ایران این گام شجاعانه را بردارد، آمریکا باید هوشمندانه‌ترین توافق ممکن را انجام دهد: لغو دائمی تحریم‌های اقتصادی. بگذارید ایران نفت خود را آزادانه بفروشد و قیمت‌های جهانی را تثبیت کند. در ازای آن، ما ایران را به عنوان یک شریکِ برابر و محترم در یک چارچوب امنیت دریایی مشترک به میز مذاکره می‌آوریم. وقتی شریان حیاتی اقتصاد خودتان آزادانه از تنگه هرمز جریان یابد، شما به بزرگترین محافظ آن تبدیل می‌شوید، نه تهدید آن.
ما همچنین باید این چالش را به تراژدی مردم فلسطین بسط دهیم. قدرت‌های منطقه‌ای که به شدت در دفاع از آنها سخن می‌گویند، باید اقدامات خود را با اعتقاداتشان همسو کنند. آنها باید با حمایت اقتصادی گسترده و پناهگاه واقعیِ بشردوستانه پیش‌قدم شوند، نه اینکه از آوارگی فلسطینیان به عنوان یک سلاح سیاسی دائمی استفاده کنند.
کتاب نهایی مقدس، مکاشفه (آپوکالیپس)، به ما هشدار تندی در مورد بی‌تفاوت ماندن و وسط بازی کردن می‌دهد: خداوند افراد ولرم (بی‌تفاوت) را از دهان خود بیرون خواهد انداخت.
برای مسیحیان آمریکایی که منفعلانه سکوت کرده‌اند، برای رهبران ایرانی که پشت لفاظی‌های سیاسی پنهان شده‌اند، و برای دیپلمات‌هایی که صرفاً با تهدید مذاکره می‌کنند، این هشدار دقیقاً یکسان است. ما باید از بی‌طرفی دست برداریم، ریختن هیزم به آتش را متوقف کنیم و شروع به صحبت به زبانِ تاریخ مشترک و وظیفه تزلزل‌ناپذیر اخلاقی کنیم.
من برایان اودوم هستم. آرامش با شما باد.